Ze strekte haar kleine, mollige beentjes recht vooruit: NIET UIT!

Zucht, met geen mogelijkheid was ze uit het fietsstoeltje te krijgen. Daar stonden ze dan, midden in het bos, klaar voor een mooie wandeling met het gezin. Grote zus was al druk op onderzoek uit, op zoek naar paddenstoelen en kevertjes die zich schuil hielden onder de takken. Maaaaaam, gaan we nou!

“Kom er nu uit of we laten je hier zitten hoor!”  Nog steeds strekte ze eigenwijs haar beentjes, niemand die haar uit dat stoeltje kreeg. Langzaam liepen papa, mama en grote zus het bos in.

“Dan gaan we wel zonder jouw”! Ze zwaaide enthousiast terug: doei doei!! Hèhè, eindelijk begrepen ze haar!

Dat kleine meisje was ik en dit is een veel vertelde familie-anekdote, om te illustreren hoe lui ik was en nooit wilde lopen😉. En toch gaat er tegenwoordig bijna geen dag voorbij dat ik niet een stuk ga wandelen. Hoe is het zo gekomen? Van wandel-hater naar wandelaar?

Van wandel-hater naar wandelaar?

Tot 2012 was ik nou niet bepaald een sportief type. Het enige wat ik echt graag en regelmatig deed was paardrijden. Sowieso 2 keer in de week maakte ik een bos-rit in de mooie natuur van Drenthe.

Tot eind 2012 er een heleboel dingen tegelijk gebeurden: een collega met zwangerschapsverlof, een hoop projecten die ik daardoor alleen moest doen, gezondheidsklachten na een tropische huwelijksreis, mijn moeder die ernstig ziek werd en mijn paard die moest verhuizen naar een andere stal.

Mijn paard had het al snel naar haar zin op deze nieuwe stal, en ook ik had al snel mijn draai gevonden. Alleen deze stal was niet meer vlakbij het bos, dus de bos-ritten waren ineens over.

Ik merkte toen pas hoeveel ontspanning ik hier uithaalde, en dat ik het toch wel erg miste. Toen ben ik gaan mountainbiken. Heerlijk een rondje ontspannen fietsen, vooral s’morgens vroeg, langs het prachtige Paterswoldsemeer aan de rand van Groningen. Het was voor mij de ideale manier om te ont-stressen.

Tot ook het mtb-en moeilijk werd, ivm lichamelijke klachten. Ik kreeg steeds minder energie, en had alleen de bezoekjes aan mijn paard nog om te ont-stressen. Inmiddels was er zoveel stress in mijn leven, dat dit bij lange na niet genoeg was. Ik was in een vicieuze cirkel terecht gekomen, geen energie om iets te doen, veel stress die ik nergens kwijt kon. Uiteindelijk resulteerde dit eind 2013 in een Burn-Out.

Ineens zat ik thuis, alle tijd van de wereld, maar geen energie om ook maar iets te doen. Maar toch, ik werd helemaal gek thuis. De muren kwamen om me af, en ik kon daar niet ontsnappen aan alle nare gevoelens, gedachten en ideeën die in mijn hoofd zaten.

Ik moest het huis uit. Ontsnappen aan mezelf….

Ik ging regelmatig een bezoekje brengen aan mijn paard, en daarnaast ging ik minimaal 2 keer per week een wandeling maken met mijn moeder, die in een prachtige omgeving woont.  Dit gaf mij de mogelijkheid om uit huis te zijn, en daarnaast merkte ik dat mijn conditie ook steeds wat beter werd.

Ritme en Ontspanning

De eerste weken wandelde ik tergend langzaam (volgens mijn moeder😉) en was ik al vrij snel buiten adem. Maar het werd steeds beter en beter. Ik kreeg er ook steeds meer plezier in, en ik begon te genieten van de mooie omgeving, de rust, de natuur en het ritme van het lopen.

Ik merkte dat ik, ondanks dat ik altijd erg moe was na een wandeling, me geestelijk beter voelde dan voor de wandeling.  Ook zette ik de intentie om te genieten van alles wat ik zag, en werd ik daar steeds beter in.

Langzaam, heel langzaam werd het steeds wat rustiger in mijn hoofd, ik kon af en toe weer eens een hele nacht slapen en ik kon het wandelen steeds langer volhouden.

Eenmaal weer aan het werk, verdeelde ik mijn pauze over de dag, zodat ik elke 2 uur even een rondje kon lopen van 10 minuten. Op deze manier bleef ik veel geconcentreerder en ontspannener tijdens het werk. Ook liep ik s’avonds vaak nog even een stukje naar het water. Het wandelen werd een vaste methode om stress kwijt te raken en het werd een gewoonte.

MAKKELIJK EN SNEL

Inmiddels zijn er al veel wetenschappelijke onderzoeken uitgevoerd naar het effect van de natuur en het bewegen in de natuur op de mens. Er is aangetoond dat het zijn in de natuur (en zelfs het kijken naar een foto van natuur) meer mentale energie geeft, het cortisol-niveau (stresshormoon) verlaagd en de creativiteit stimuleert.

Angst, depressie en andere psychische problemen kunnen allemaal worden verlicht door enige tijd in de vrije natuur – vooral wanneer dat in combinatie is met lichaamsbeweging. Een studie wees uit dat wandelingen in het bos werden geassocieerd met verminderde niveaus van angst en slechte stemmingen, en een ander studie gaf aan dat outdoor wandelingen “nuttig klinisch en een aanvulling op de bestaande behandelingen” zou kunnen zijn voor depressieve stoornis.

Dus waarom zou je het niet doen? Kleine moeite, groots effect!

Wandel-coaching

En precies om deze redenen wil ik samen met jou al deze voordelen optimaal benutten!

Mag ik jou begeleiden tijdens een heerlijke wandel-coachsessie? Lees er hier meer over onderaan de pagina:

Aanbod