Mijn persoonlijke verhaal

 

In 2013 gebeurde er iets (na een lange aanloop van jaren) wat mijn leven veranderde…Ik kreeg een zware burn-out. Die ervaring heeft heel wat in gang gezet, en ik wil mijn verhaal graag met je delen.

Januari 2014

Het was een donkere, sombere dag. Ik zat sinds half september thuis met een (door mij nog steeds niet geaccepteerde) burn-out. Inmiddels moest ik van de bedrijfsarts weer een aantal uren gaan werken (lees aanwezig zijn) op mijn werk bij een gemeente. Ik was in de weken daarvoor een aantal keren bij een psycholoog geweest. Dit kon het tij echter niet meer keren.

Maar op deze donkere dag in januari, besefte ik dat er echt iets moest gebeuren. Ik zag het allemaal niet meer zitten. Er zat totaal geen vooruitgang in mijn herstel (meer achteruitgang). Elke morgen dat ik wakker werd dacht ik: oh nee, weer een dag….

Alles waar ik ooit plezier in had, was niet leuk meer. Ik kon helemaal geen plezier of blijdschap meer voelen. Er was continu een donkere wolk in mijn hoofd. Mijn lijf was uitgeput en alles deed pijn. Ik kreeg amper nog eten weg en zou het liefst alleen maar slapen. Maar dat lukte natuurlijk niet. De nachten waren juist het ergst….. Vol hyperventilatie, paniekaanvallen en amper slaap.

“Maar ga dan iets doen wat je leuk vindt!” en “Waarom neem je niet gewoon medicijnen?” waren de adviezen om me heen. Ik probeerde dan uit te leggen dat het niet zo simpel was, en hoopte dat mensen me zouden begrijpen. Maar dat is natuurlijk niet zo, dat kan alleen als je hetzelfde voelt. Dit onbegrip om me heen, maakte me nog wanhopiger.

Hulp vragen

Daarom ging ik maar weer naar de huisarts. Als eerste red-middel om de nachten door te komen, gaf zij me een kalmeringsmiddel. Daarnaast kreeg ik een afspraak bij de praktijkondersteuner GGZ.
Ik vond de kalmeringspillen wel een stap, want ja, ik wil altijd alles onder controle houden, en had geen idee van het effect. De eerste keer raakte ik alleen al in paniek van het nemen van de pil;) Maar gelukkig werd dat snel minder, je kunt niet anders dan ontspannen en loslaten. In nood-situaties was het fijn om ze te hebben, en alleen al het feit dat ze er waren, was al een soort van geruststelling.

De praktijkondersteuner verwees mij na 1 gesprek door naar een psycholoog. Doordat ik ook paniekaanvallen had, wordt het gezien als een angststoornis. Dit moet behandeld worden door een psycholoog, met als voordeel voor mij, dat dit dan ook vergoedt werd door de verzekering.

Psycholoog

De eerste psycholoog waar ik was geweest, was het type van: “Vertel maar eens over je jeugd..
Perfect als je behoefte hebt om te praten, je verhaal kwijt te kunnen oid. Ik had echt het gevoel van: Nou, daar zit ik dan, bij een psycholoog…. Maar voor mij werkte het totaal niet, ik wil gewoon een plan van aanpak, oplossingsgericht bezig met het probleem wat er NU speelt. Daarom ben ik op zoek gegaan naar een andere psycholoog. En dit werkte zoveel beter!

Deze psycholoog werkte inderdaad met een plan van aanpak, en er werd gericht op de klachten behandeld. Er werd eerst een burnout-test gedaan om te kijken hoe “diep” je erin zit, zeg maar. Ik kon trots zijn op mijn score;) De score viel in de categorie: Zeer Hoog. Ook al is dat natuurlijk geen goed teken, toch voelde het ook als een soort bevestiging.” Zie je wel, ik haal het niet allemaal in mijn hoofd, ik stel me niet aan…..

 Januari 2015

De donkere wolk is uit mijn hoofd. Soms komt ie nog even langs wippen. Dan komt de angst ook weer opborrelen, stel dat hij blijft hangen?  Gelukkig heb ik nu zoveel meer “tools” en weet ik waar ik op moet letten.

Ook de paniekaanvallen zijn veel minder geworden, al zijn ze nog niet verdwenen. Ik ben al een heel eind gekomen, maar ben nog lang niet waar ik wil zijn. Ik heb nog steeds weinig energie en veel lichamelijke klachten. Ik merk dat als ik me slecht voel, ik vaak naar mijn paard ga. En op een of andere manier, kom ik daar altijd beter vandaan dan dat ik erheen ging.

Ik vind daar RUST en vooral ACCEPTATIE. Ik hoef me niet groot te houden, ik hoef niet bang te zijn dat ik anderen tot last ben. Ik krijg geen opmerkingen: “Wat zie je er moe uit” of juist “maar je ziet er toch prima uit” . Er is geen oordeel en dat voelt super. Er is een zaadje geplant…

paardencoachinggroningen

Juli 2016

Er is veel gebeurd. Een andere baan. Toch niet de juiste keuze.
Een zware zwangerschap. Heftige bevalling. Een kindje gekregen.
Weer een moeilijke periode, maar het is nooit meer zo zwaar geweest als toen..

Toen ik tijdens mijn zwangerschap niet naar mijn paard kon, merkte ik pas echt wat ik hieraan miste. Mijn uitlaatklep was weg, terwijl ik dit juist zo nodig had in weer een zware periode.
En hoeveel goed het me deed, toen dit weer kon, later in de zwangerschap en een paar maanden na de bevalling.  Het zaadje kwam tot ontwikkeling..

Heden

En weer is er veel gebeurd in de afgelopen periode. Maar voornamelijk in mijn persoonlijke ontwikkeling. Het zaadje is uitgekomen… want: Ik weet wat ik wil, wat mijn passie is, wat belangrijk is. Alles wat er gebeurt is heeft me geleid tot waar ik voor sta. Ik wil mensen helpen. Ik wil mensen helpen die in een zware periode zitten. Ik wil mensen helpen om veel sneller uit een moeilijke periode te komen dan bij mij het geval was. Ik gun je dat zo! Ik heb ervaren welke hulp er is. Er is veel en goede hulp, waar je zeker gebruik van moet maken. Maar.. er mist iets. De hulp is gericht op 1 onderdeeltje, of je hoofd, of je lichaam. Vooral denken, denken over…praten over….

Maar het is tijd dat we terug gaan naar ons gevoel. Ons gevoel is de beste leidraad die er is. Maar we luisteren er bijna niet meer naar. We zijn het afgeleerd. 

Dit besef, naast al mijn eerdere ervaringen, hebben gemaakt dat ik een coachopleiding ben gaan volgen. Toen ik aan het zoeken was naar de juiste opleiding, vond ik ineens een mailtje in mijn mailbox. Van mezelf. Uit 2009……Hierin stond de naam van een coachopleiding met paarden.

Blijkbaar had ik dat ooit eens naar mezelf gemaild als interessant om te onthouden;) Ineens viel het kwartje. Dit was het natuurlijk! Alles komt bij elkaar, de hulp die ik wil geven, het paard wat zoveel kan betekenen. Dus ik heb mijn gevoel gevolgd en daar nooit meer spijt van gehad.

Inmiddels ben ik werkzaam als equine assisted coach en burnout-coach.en heb ik zelf ervaren en anderen laten ervaren wat paarden kunnen betekenen. Het is een unieke vorm van coachen, in plaats van alleen praten over, ga je beleven, ervaren, voelen, uit je hoofd, lekker buiten bezig zijn. 

Ik ben ontzettend dankbaar met waar ik nu ben, en dat ik dit bijzondere werk mag doen.

Zo, dit was in het kort mijn verhaal. Ik ben ook benieuwd naar jou, dus ik vind het leuk als je wat van je laat horen, via mail, of social media. Wil je meer weten over paardencoaching? Klik dan hier .